Greatest (Debut) Album Ever?

NME, bu haftaki sayısının kapağını 20 yıllık bir fotoğrafla süslemiş, The Stone Roses'ın debut albümünün 20. yılı şerefine. Noel, Liam ve Richard Ashcroft'la görüşmüşler, bir de onlardan dinlemişler bu albümün hikayesini. Bunlara internet sitesinden ulaşılamıyor ama site için, "The Stone Roses hakkında bilmediğiniz 25 şey" başlığı altında bir spesiyal hazırlanmış. En ilginç olan 10 tanesini aparttı dumadumadum.

- Grubun 1988 yılında, henüz albüm yayınlamadan önce verdiği bir konserle ilgili olarak Melody Maker şöyle bir kritik yapmış: "Tahtaya tırnak sürtünce çıkan sese benziyor"

- Mani'nin arkadaşları '80'lerin ortalarında ecstasy yi Britanya'ya ilk sokan adamlarmış. Bu işi, Avrupadan Rolex saat çalıp, bunları Amsterdam'da ecstasy ile takas ederek yürütüyorlarmış.

- Grup, "The Stone Roses" albümünde prodüktörlük yapması için Peter Hook'a teklif götürmüş, ancak Hook New Order'la birlikte "Technique" albümünü kaydetmekle meşgulmüş. Hook, grubun daha önce yayınladığı single "Elephant Stone"un prodüktörlüğünü yapmış ve bu işten 50.000 doları cebe indirmişti.

- Grup elemanları, 1988 yılında Stockport Pizza'da John Leckie ile albümün prodüktörlüğünü üstlenmesi için buluşmuşlar. Reni, Leckie'ye en çok sevdiği albümü sormuş. Leckie, Love'ın "Forever Changes"ı demiş. Grup elemanları kahkahalar içinde "Kesinlikle bizim de en sevdiğimiz" demişler.

- Noel Gallagher, The Stone Roses'ın debut albümü için rave günlerimin soundtrack'idir diyormuş. Bu yasadışı rave partilerinden birinin sabahında, saat 7'de Mani ile esrar içmişliği bile varmış.

- The Rolling Stones vokalisti Mick Jagger, The Stone Roses'dan öylesine etkilenmiş ki, 1989'da Kuzey Amerika'da yapılan Steel Wheels turnesinde ön grupları olmalarını istemiş. The Stone Roses ise bunun yerine Blacpool ve Londra'da iki konser vermekte karar kılmış.

- Kasım 1989'da The Stone Roses, Happy Mondays'le birlikte Top of the Pops'a çıkmadan önce kuliste yaşananlar ise Mani'nin sözleriyle şöyle: "Hepimiz haplanmış ve bulduğumuz herşeye sarılmaya başlamıştık. Sonra Fine Young Cannibals'ın kapısına dayanıp, onlar da ecstasy alsın diye uğraştık. Bu arada gördüğümüz herkese kokain gösteriyorduk."

- Elbow gitaristi Mark Potter, 1994 yılında Bury'de bulunan Square One Stüdyosuna, The Stone Roses için pizza servisi yapmış.

- Slash, 1996'da Guns n' Roses'dan ayrılınca, The Stone Roses'dan aynı yıl ayrılan John Squire'ın yerini doldurmak için teklifte bulunmuş ama grup bu teklifi kabul etmemiş.

- Manchester United takımı, kendi sahasında oynadığı maçlara çıkarken "This is the One" eşliğnde çıkıyor. Ian Brown, 2006'da NME'den Godlike Genius Award'ı Teddy Sheringam'ın elinden alırken açıkladığı gibi oldukça sıkı bri Utd taraftarı ve Old Trafford'dan kombine sahibiymiş.

Çok çok gençken BBC'ye konuk olduklarında, canlı performans sırasında yaşanan elektrik kesintisi üzerine Ian Brown'un müthiş tepkileri:

Read more...

Further Complications

Jarvis, ikinci solo albümünü Mayıs ortalarında çıkarıyormuş. Aman ne güzel! Morrissey ile kategorilerini ayrı tutarsak, gelmiş geçmiş en iyi söz yazarı diyebilirim kendisi için -ki dedim bile. Zekası ve espri anlayışı uçlarda bir adam. Yeni albümden "Angela" yı konserlerinde uzun zamandır söylüyor ve o videolardan birinde yaptığı giriş konuşmasından anlıyoruz ki, bu özelliklerden herhangi birini kaybetmemiş. Ama '96'da yaptığı çılgınlıkları artık yapacağını sanmıyorum:

Read more...

Comedy's New Legends

Vanity Fair, Nisan sayısında yer vereceği "Comedy's New Legends" araştırması için müthiş çekimler yapmış. Bu başlığın altını dolduracak adamların büyük çoğunluğu Seth Rogen ve tayfası olmuş haliyle. Annie Leibovitz'in 2006'da çektiği Ford'lu, Johansson'lu, Knightley'li (Loxley'li Robin) fotoğrafı, 3 yıl sonra yeni bir kadroyla yeniden çekmesi sonucu bakıp bakıp ağlanacak yeni bir şaheser çıkmış ortaya. Ayrıca yazıda ismi anılan kişilerin, klasik sahneleri canlandırdığı harika fotoğraflar da eklenmiş. Ben, en çok Buster Keaton Jason Segel'i sevdim. O aşağıda, geri kalan fotoğraflar ise burada.

"Superbad" naçizane fikrime göre, 2000'li yıllar gençliğini en iyi anlatan ve başyapıt olmamasına rağmen asla unutulmayacak bir filmdir. Bu ekibin, diğer filmlerinde de dönemin ruhunu ve ilişkilerin mevcut zamandaki seyrini mükemmel anlattığına inanıyorum öte yandan. Öte yan, hangi yan acaba? Neyse, fotoğraf çekimlerinin kamera arkasıyla bitirelim.

Read more...

Google Street View

Neler oluyor hayatta? Bir de şu google benim olsa olsa gibi kolpa bir girişle, paranoyak yazı serimize devam ediyoruz. Bayanlar baylar, izleniyoruz! Farkındasınız biliyoruz ama bir de bizden duyun ne olur ki? Malumunuz google, yok Earth idi, yok maps idi derken bayağı bir korkutmuştu bizi "Enemy of the State" tadında. Şimdi bir de street view devreye girdi, artık sokak sokak gözetleniyoruz. Biz henüz gözetlenmiyoruz belki ama bugün İngiltere'de olsun, Hollanda'da olsun yaşayan o insanlar da bizim kardeşimiz, belki bir gün yeri gelecek beraber uzaylılara karşı savaşacağız. Sabit kameralar olduğu gibi bu yukarıdaki araba gibi gezinen kameralar da mevcut artık bu izleme olayında. Mobese kamerası bilmemnesi de var bunun, suç işlerken dikkatli olun işte, iyi plan yapın, bizden de fikir alın (CSI falan yalan, bakmayın siz orada her anlatılana, önemli olan kameralara yakalanmamak).

Bu izlenme olayı filan sakat şeyler, bu anlaşılmıştır herhalde. Şimdi işin magazin boyutuna geçelim. NME ofisindeki arkadaşların canı sıkıldı herhalde "next best thing" yaratmaktan. Oturmuşlar, album kapaklarında gösterilen yerleri street view'den bulup, link atmışlar, yeri gelmiş copy, yeri gelmiş past eylemişler. Biz de aşağıya sıralayalım o vakit:

Oasis - (What's the Story) Morning Glory?

View Larger Map

David Bowie - Ziggy Stardust and the Spiders from Mars

View Larger Map
(Durduk yerde de, dünkü spiders from mars göndermemize vurgu yapmış olalım)

The Beatles - Abbey Road

View Larger Map

The Rolling Stones - Out of Our Heads

View Larger Map
Not, çok önemli not: Harita göstermek için koymadık bunları ama zaman zaman sadece harita çıkıyor. Aslında birebir sokaklar var ama neden böyle bir tuzak kurdu google bilemiyorum.

Read more...

Wayne Coyne ile Magazin Turu!

Wayne Coyne'u blog'a magazin muhabiri olarak alıyoruz. Onunla birlikte yıldızları daha iyi tanımak, kişiliklerine daha yakın bir bakış atmak niyetindeyiz. The Flaming Lips vokalisti, geçenlerde bilindiği üzere Arcade Fire hakkında bayağı bir gider yaptı. N'oluyoruz dedik ama hafızaları ve google'ı biraz zorlayıp, bunun ilk olmadığını hatırladık. Önce bir bakalım; Coyne, Arcade Fire'a özetle ne demiş?

I'm a fan of them on one level, but on another level I get really tired of their pompousness ... We've played some shows with them and they really treat people like shit. Whenever I've been around them, I've found that they not only treated their crew like shit, they treated the audience like shit. They treated everybody in their vicinity like shit. I thought, 'Who do they think they are?'
People treat Arcade Fire like they're the greatest thing ever and they get away with it. Those sort of opinions change my view of their music. They have good tunes, but they're pricks, so fuck 'em. Who does Arcade Fire think they are? I've been around groups. I've been around the Edge from U2 and he's the fucking sweetest guy ever. I was around Justin Timberlake when he was young and he was just a normal, nice, kind person. Anyone can be polite and kind and people who have the privilege and money and attention should understand that. If they don't, then fuck 'em.

Görüldüğü üzere, bu sözler sayesinde sadece Arcade Fire hakkında değil, Edge ve Justin'in kişilikleri hakkında da bilgi sahibi olduk. Şimdi araya fotograf sıkıştıralım ve ilgi çekici blog olalım.

Coyne'un mutfağı böyleymiş. Tavanda asılı "Spiders from Mars" ışıklandırması, taş görünümlü duvarlar filan hep şahane diyerek de her konuda sallamış olalım ve geçelim Coyne'un geçmişte yaptığı giderlere. İlk tespitler Richard Ashcroft ve The Verve hakkında:

We played with The Verve at Lollapalooza [an American festival] in 1994 and in person they were atrocious, egotistical fools. And I didn't care for their music that much; they played these long, psychedelic jams. They acted like they were The Rolling Stones. I heard "Bittersweet Symphony". Such a great track! I especially don't like Richard Ashcroft because he's a pompous fool, yet I'm loving that song. So I had to say, "Who am I kidding?" My hate for them cannot stop me from enjoying this great music.

Bu araya bir fotograf daha alalım ve devam edelim.

Bu da Coyne'un evinin misafir odasıymış. İki günlüğüne biz bile kalsak bu odada (biz derken, yaratıcı olamayan, oturdugu yerden sallayan herkesi kucaklıyorum), çıktığımızda "Two scientists were racing for the good of all mankind" gibi sözler yazabiliriz sanırım. Onu da beceremeyecek kadar yaratıcılık yoksunu isek -ki öyleyiz, "böyle evde normal olm böyle şeyler yazmak" der, psychedelic rüyalara dalarız -ki daldık bile. Beck hakkındaki görüşlerle devam edelim:

Beck had issues... don't print anything bad - actually, I don't care. I just don't get it when the slightest thing goes wrong before a gig and the artist is, like, fuck this. It's a total devastation to know that he's not a relaxed Californian stoner. When you hear his songs, you think he must really have some tender feelings, but then you find out it's a made-up thing.

Bu sene başında da, NME'ye Arctic Monkeys, Oasis, Duffy vs. yi de sevmediğini, çok british olduklarını söylemiş Wayne Coyne. Bu yazıyı da nereye bağlayacağız hiç bilemiyorum bu arada. Fotografla bitirelim en iyisi.

"Sen sus, notaların konuşsun"

Read more...